Terug van weggeweest...


Trouwe bloglezers weten het ondertussen al: de schipper neemt het niet zo nauw met de timing als het gaat over publicaties op zijn blog…
Maar kom, we werken er aan. En ik moet toch ook wat rondrijden en varen om inspiratie op te doen om over te schrijven? Het winterse Blankenbergse nachtleven is mij te onbekend om er over te kunnen bloggen. Laat het ons dus maar gauw hebben over... de Carraiben!
Terwijl de Quattordici op zijn lauweren rust op het Egeische eiland Leros (overigens een supermooi eiland, maar daarover later meer), heeft ondergetekende tijdens de voorbije donkere wintermaanden de Caraibische zon opgezocht. Geen echt origineel idee maar wel plezant. Een en ander heeft te maken met Lola.
Dank zij Lola was ik daar immers niet alleen in de Carraiben !


LOLA
Lola, beste bloglezer, ik schrijf het hier snel vooraleer u allerlei –uiteraard verkeerde – veronderstellingen maakt, is een Beneteau First 42F7 (een modern zeiljacht van zo’n 13,5 meter lang) die/dat vorig jaar onder de deskundige leiding van zijn eigenaar, “den Dirk”, de Atlantische Oceaan is overgezeild tot in Martinique, en daar nu geduldig wacht tot zijn baasje eens tijd heeft om ook zelf eens onder de Caraibische zon te gaan liggen. Voorlopig is dat nog niet het geval, waardoor ik dus de gelegenheid had om met de Lola een paar zeiltochten te organiseren om en rond de Aan de Windse Eilanden.

De Aan de Windse eilanden (the Windward Islands) zijn de Caraibische eilanden in het zuidelijk gedeelte van de Caraibische Zee (van Trinidad tot, zeg maar Martinique).


DE KLEINE ANTILLEN

De Voor de Windse eilanden (the Leeward Islands) liggen meer noord – oostelijk in de Caraibische Zee, van Domenica tot Puerto Rico. Een en ander heeft te maken met de orientatie van die eilanden en de overwegende windrichting (de noord-oost passaat) die de zeilcondities bepaalt. Er is nogal wat spraakverwarring tussen de engelse en de nederlandstalige benamingen, maar laat ons die maar laten voor Wikipedia en aanverwanten. Ik heb nog wel iets anders te vertellen..


Zoals bijvoorbeeld hoe we het daar gesteld hebben in de eilandjes. Eigenlijk alles bij mekaar heel goed, hoewel het naar mijn gevoel zeker tijdens de laatste weken van december en begin januari toch redelijk hard heeft gewaaid en het aanbod van “squalls” boven het gemiddelde leek te liggen. Een “squall”? Een squall is een lokale, hevige en meestal dreigend uiziende regen- en windbui, die zich in een mum van tijd kan ontwikkelen en zich in zuid-westelijke richting over de Caraibische Zee verplaatst. En als zo’n bui je zeilroute kruist word je behoorlijk nat, en moet je ook op tijd de zeilen reven want anders kan er wel een en ander van de salontafel vallen onderdeks.


EEN SQUALL IN WORDING


Over Le Marin, de verzamelplaats voor alle Franse en aanverwante zeilers en would-be zeilers, catamaranvaarders, trambestuurders (geef toe, zo’n Lagoon 42 ziet er toch uit als tram 3, met net dezelfde ruitjes aan de voorkant...) ga ik niet te veel vertellen. Alleen dat je er heel goed (op zijn Frans) kan eten en drinken, ideaal proviand en drank kan inslaan, nog eens een echte warme douche kan nemen en dan.... er zo snel mogelijk van weg varen.
Toch nog even dit. Iedereen heeft het de laatste tijd over het zeilmeisje Laura Deckers. En die heeft inderdaad wel een mooie prestatie neergezet. Maar ik heb daar op de steigers van Le Marin een close encounter gehad met de Vlaamse versie ervan, namelijk Sigrid Greven, alias Lucky Bitch (da’s de naam van haar boot voor alle duidelijkheid).
Toen ik na mijn aankomst in Le Marin op zoek was naar de Lola liep ik haar pardoes tegen het lijf op de steiger. Zij was er net toegekomen na haar oversteek vanuit Portugal. Een verrassende ontmoeting. Want ik was een van de eerste Vlamingen die ze daar aan de wal tegenkwam. En net voor ze vertrok met haar Lucky Bitch uit Blankenberge in het voorjaar van 2011 had ik haar ook nog heel toevallig ontmoet: in de buurtwinkel in mijn straat! We hebben dus wat kunnen bijpraten en ik moet zeggen dat Sigrid toch al een en ander heeft meegemaakt op haar nog-niet-zo –lang-geleden-gestartte wereldreis. Als jullie er meer over willen weten ga dan eens naar http://www.luckybitch.be . En doe haar de groeten.


SIGRID ALIAS SKIPPER VAN LUCKY BITCH
Snel weg dus uit Le Marin. Onze kerst- en Nieuwjaarscharter bracht ons naar de eilanden St Lucia, Saint Vincent en Bequia. Veel “aan de wind” zeilen, nogal wat “squalls”, onderhandelen met de lokale boatboys over de prijs om een landlijn vast te knopen, wat mango’s en bananen kopen van de man-op-de-surfplank, en af en toe een rhum&coke.


VERS FRUIT IEMAND?

Zo kregen we de dagen al snel vol, en voor we het wisten was het nieuwjaar en lagen we voor anker in Elisabeth Harbour in Bequia.
Gelukkig hadden we in Le Marin onze voorraden ingeslagen want Bequia en omstreken liggen tijdens de feestdagen helemaal plat. Behalve natuurlijk de immigratie end douanediensten, want die werken tijdens die dagen met de glimlach verder. Het is dan immers overtime-time. En dat doet de kassa rinkelen.


VOOR ANKER IN BEQUIA


Maar niet getreurd, want het nieuwe jaar lonkte en we hadden een leuk lokaal restaurantje gevonden om ons oudejaarsavondmaal te verorberen en een stapje in de wondere carraibische nieuwjaarswereld te zetten. Dat was dan wel buiten het zwarte gat gerekend!
Ik verklaar: zo rond een uur of tien moest ik in het pikkedonker (a moonless night) zonodig een plasje gaan doen, en toen ik aan de overkant van de straat het strand wilde opstappen bleek daarniet een zwart weggetje te liggen maar wel een zwarte open rioolmond van zo’ n twee meter diep en onderaan voorzien van een laagje inhoud van hoogst onbetrouwbare bron, om het eufemistich uit te drukken. Ik dus daar pardoes ingevallen, rug bezeerd, elleboog verwond en quasi kopje onder in dat onaangename sop. Ik ben er wonder boven wonder betrekkelijkheelhuids uitgekomen maar voor mij was het nieuwjaarsfeest wel afgelopen op dat moment. Mijn bemanning heeft mij deskundig en plichtsbewust aan boord kunnen afleveren waar ik tijdens de eerste dag van het nieuwe jaar door de lokale en ambulante alternatievedokter Gabriel (what’s in a name) deskundig terug in elkaar werd gezet. Tot op dat moment had ik niet zo’n hoge pet op van wichelroedes en pendels en – in een adem door – homeopatie en krakers, maar het moet gezegd dat Gabriel hier toch wel een klein wonder heeft verricht. Daar waar ik me de eerste 24 uur na het zwarte gat –incident geen vinger kon bewegen, en de open wonde aan mijn elleboog er beslist niet apetijtelijk uit zag, bleek ik 24 uur na de behandeling van onze “dokter” al in staat om –weliswaar op handen en voeten – aan dek rond te kruipen, en bleek de elleboogwonde ook niet te zijn ontstoken in de derde graad. Het is ondertussen een maand geleden en er is van het hele avontuur geen fysiek spoor meer te bekennen. Maar nu is natuurlijk wel mijn geest in de war! Want moet ik nu echt geloven dat pendelen helpt???


HAPPY NEWYEAR!!!

In elk geval hebben we onze tocht op 2 januari kunnen verderzetten en zijn we zonder verder kleerscheuren en met enkele pitoreske overnachtingen onderweg in St Vincent en St Lucia terug tot in Martinique geraakt.


CUMBERLAND BAY OP SAINT VINCENT

Binnenkort is er weer Belgian Boat Show en ik hoop velen onder jullie te mogen begroeten op de stand van Nidri Yachting. Ik kan jullie daar dan de bewijzen van mijn wonderbaarlijke genezing in 3d laten zien, en ook een ouzootje en een olijfje aanbieden. Want deze zomer zeilen we terug in Griekenland met de Quattordici. Er wacht ons een nieuw zeilgebied: de zuidelijke cycladen. Die liggen ruwweg ten noorden van Kos en oostelijk van de Turkse kust.


KALYMNOS HARBOUR - GRIEKENLAND


Hoewel Kos natuurlijk heel bekend is onder de Griekenlandvaarders, zijn die eilanden daarboven dat heel wat minder. Het wordt dus een nieuwe ontdekkingsreis voor schipper en opvarenden. Leuke dingen voor de mensen.
Tot binnenkort


ZON EN ZEE...

Schipper Paul

october in griekenland

Samos, Griekenland



Zuidelijke wind en een bewolkte lucht , samen met een –anders zo betrouwbare- verkeerde weersvoorspelling van mijn huiswebstek (forecast.uoa.gr), hebben er voor gezorgd dat we nu al een paar dagen stil liggen in Karlovasi op het eiland Samos.


october in Griekenland

We, dat zijn Fabricio en ikzelf en natuurlijk ons varend stulpje de Quattordici.
Maandag laatstleden zijn we vertrokken uit Skiathos, nadat de laatste passagiers , inclusief Susan, de onvolprezen kok van dienst tijdens het afgelopen seizoen, de Quattordici hebben verlaten om koudere oorden op te zoeken.


afscheidsconcert aan boord van de "Q"


Nog eens overwinteren in Trikiri op Pileon zat er voor mij echt niet meer in: het zou dan de 11e keer op rij zijn en dat is echt wel een beetje te veel van het goede.

Op naar nieuwe horizonten dus, en zodoende zijn we nu onderweg naar vreemde oorden en op zoek naar een winterbergplaats voor de Quattordici.
We zijn in sneltreinvaart door het noordelijke stuk van de Egeische Zee gevaren: maandag Skiathos – Skyros (55 mijl), dinsdag Skyros – Psara (50 mijl en niemand weet dat liggen), woensdag Psara – Xhios ( 40 mijl) en donderdag Xhios – Samos. (nog eens 40 mijl).


aan de kade in Psara

Die kortere afstanden naar het einde toe hebben vooral te maken met een afnemende noordelijke wind. Daar waar we vertrokken met 20 a 25 knopen, hielden we op het einde nog zo’n 12 knopen over. Dan ga je vanzelf al een stukje trager, maar erg is dat niet want we moesten niet absoluut ergens zijn.
Eigenllijk zijn we helemaal op schema, want er geen echt plan. De bedoeling is dat ik ergens in een wat warmere buurt dan het noorden van Griekenland (en de Sporaden horen daar echt niet bij) een plaatsje vind onder de winterzon (die terwijl ik dit schrijf ver te zoeken is....) om daar de “Q” uit het water te hijsen om de nodige onderhoudswerken uit te voeren en –wie weet- een nieuw dek te leggen. Of dat laatste ook zal gebeuren hangt vooral van de prijs van de teak af. Als ik afga op de prijzen die ik tot nu toe gehoord heb ziet het er niet echt goed uit. Maar wie weet brengt de Griese crisis hier wel raad! Voorlopig staat de teller op (schrik niet!) 5,5 euro per lopende meter van 5 x 1 cm. Dan wil je echt niet gaan meten hoeveel honderden meter je daarvan nodig hebt. Ik stel het dus allemaal nog maar wat uit.
Een andere tegenvaller is de prijs van de winterberging in het zogenaamde “goedkope” Turkije. Dag Jan! Na rondvraag op internet bij de bekendste jachthavens in de buurt van Bodrum en Kusadasi en Mamaris en nog wat bekende namen blijkt dat ik voor minder dan 5,000 euro nergens terecht kan voor een maand of zes. Daar had ik mij wel iets anders van voorgesteld. Maar, zullen jullie zeggen, dat had je tochallemaal van tevoren al kunnen weten! En dat is ook zo natuurlijk. Alleen had ik gedacht om dat unieke laatste plaatsje voor de helft van de prijs nog ergens te kunnen meepikken. Dat ziet er voorlopig niet zo naar uit, maar we treuren niet en we zullen onze zoektocht nog een beetje moeten verder zetten. Op zich is dat geen grote opgave, want rondzeilen in october in de Dodecanese heeft ook wel zijn charmes. Door de crisis ( of andere redenen waarvan ik het bestaan niet ken) zijn wij hier zo ongeveer de enigen die hier nog rondzwalpen, een verloren gevaren Deen met zijn Nauticat of een Duitser met zijn Hanse niet te na gesproken. Daardoor kunnen we wel heel kieskeurig zijn waar we ankeren en aanleggen, en moeten we ook nergens aanschuiven voor een giropita of een moussaka.

Niet dat we zoveel pitas of souvlakis eten. Fabricio is immers een jongeman uit de buurt vamn Milaan, en als ik hem laat doen eten we gedurende deze Dodecanestrip voor de rest van de dagen alleen nog maar pasta ala pomodoro met enige variatie. Voor de reste wel een toffe peer, Fabricio. Hij is student biologie in Milaan, maar vond de cursussen begin october te weinig interessant om daar te blijven en is nu naarstig op zoek naar rondtrekkende dolfijnen en andere in het wild levende medditerane beesten. Noch van het ene noch van het andere hebben we ondertussen al iets gezien...


Fabricio

We blijven hier nog een paar dagen liggen in Karlovasi (de Grieken spreken het als KarlOvasi uit), omdat het aangekondigde regen- en windweer met wat vertraging over ons heen zal trekken (voornamelijk morgen en overmorgen), en dan zetten we onze tocht verder richting Fournoi, Leros, Kos en uiteindelijk –eventueel- Rhodos en Marmaris. Of we zover zullen geraken hangt af van het weer, de goesting, en natuurlijk ook de aanwezige voorraad “pasta” aan boord van de Quattordici.


Samos: bezoek uit de 2e wereldoorlog


Tot een volgende blog
Ciao a tutti!

Een nieuw seizoen... een nieuwe start...

We schrijven 22 juli 2011, de zon schijnt en er staat een noord-westelijk briesje van 3 a 4 beaufort. Rara waar zijn we? Neen, niet tussen Blankenberge en Oostende natuurlijk, maar, zoals de aandachtige blog-lezer al kon vermoeden: in de onvolprezen Griekse Sporaden!

Over bloglezers gesproken: mijn nieuwjaarsbelofte om deze rubriek wat vaker te voorzien van nieuw leesmateriaal is helemaal in het water gevallen. Maar tot daar aan toe: here we go voor de eerste keer dit seizoen, live vanuit Alonissos! ( weliswaar niet met webcam en andere twitter/ipad toestanden).

De “Q” is traditiegetrouw op de valreep in het water gegleden in Agia Kiriaki, op het einde van mei, een paar dagen voor onze eerste charter die op 4 juni vanuit Skiathos moest vertrekken. (let op de voorwaardelijke wijs). Wij hadden dus nog even de tijd om te bekomen van de voorbereidende werkzaamheden op de werf van de gebroeders Kouri in Agia Kiriaki (nabij Trikiri, Pileon, Magnesia om het wat beter te preciseren)



Na onze eerste gezellige avond in Platania waar we de Gavros (gefrituurde anschovis) rijkelijk met de lokale “lefko krasi” hadden doorgespoeld, zetten we op 1 juni koers naar Skiathos, tot op een bepaald moment de motor er plots, met een luide knal en daaropvolgend akelig gereutel, de brui aan gaf. Even schrikken, maar niet getreurd! De “Q” is tenslotte een zeilboot, en die kunnen ook zonder motor verder (zolang er wind is! ). Wij dus verder gezeild en vakkundig geankerd onder zeil in de nieuwe haven van Skiathos.
Het euvel bleek een gebroken kleppenveer te zijn, iets wat volgens de dieselmotorenkenners die ik daaromtrent raadpleegde heel zelden voorkwam, en hoogst ongewoon was. Waardoor ik dus maar 1 nieuwe veer met spoed uit Athene liet overkomen. Redelijk fier op mezelf, omdat ik, samen met een duitse vriend die al 30 jaar Dusseldorf met de Pileon heeft verwissseld, de klus in korte tijd en zonder al te veel brokken te maken had geklaard, vertrokken we dus (ondertussen met onze eerste gasten aan boord) met een opnieuw zoet lopende motor richting Sporaden...

Maar Murphy, die goede man, was ook mee ingescheept want enkele uren (wat zeg ik: 1 uur later): zelfde scenario als een paar dagen daarvoor, ttz luide knal, gereutel en .. wederom geen motor meer! Na onderzoek bleek dat een andere kleppenveer het ook begeven had, een paar cylinders verderop! Nog maar eens niet getreurd maar onder zeil richting Platania, waar het goed en makkelijk(er) ankeren is onder zeil en zonder motor.Je kan met zo'n motorloos ankermanoeuver niet aan de kant gaan liggen, en dus moesten we de zoetwatervoorraad op een wat onorthodoxe wijze aanvullen. Maar dat lukte dank zij de medewerking van de lokale bevolking wonderwel.


Na wat heen en weer gebeld te hebben en ongeveer iedereen die ik hier ken in alarmfase rood had gebracht, konden we alle kleppenveren ’s anderendaagsmorgens al vakkundig vervangen terwijl de gasten (ik wou bijna “nietsvermoedende gasten” schrijven, maar dat zou er wat over zijn...) van hun ontbijt aan boord genoten.





Quattordici "spring"-show 2011

Rond 10 uur konden we opnieuw de startknop indrukken en liep onze volvo weer als voorheen, met allemaal nieuwe veertjes en met een spinnend geluid als van een naaimachine. Maar Murphy was nog steeds aan boord, want toen we na een paar uur zeilen de motor weer opstartten hield die het na enkele minuten voor bekenen en viel opnieuw uit. Dit keer weliswaar zonder het voorafgaande gereutel van daarvoor. De bemanning was het ondertussen al gewoon dat we onder zeil ergens een onderkomen moesten vinden en we zijn dan helemaal tot in Melina gevaren, in de Golf van Volos, waar we ’s avonds met het laatste zuchtje wind, geheel volgens de regels van de kunst veilig voor anker konden gaan. Een vriendelijke Oostenrijkse vakantieganger van camping Holizon ( wij noemen het de “chinese camping” omdat het volgens ons “Horizon” moet zijn) heeft ons dan ’s morgens met zijn gummiboot met 80 pk buitenboordmotor binnengesleept in het haventje.
Dit keer bleek de motorpanne te wijten aan een grote luchtbel, die zich tijdens de voorgaande herstellingen in de leidingen had opgestapeld en er niet uit wou.


Om jullie maar te zeggen dat de start van het seizoen niet zo vlekkeloos verlopen is als verwacht en gewenst. Maar dank zij de cullinaire hoogstandjes van mijn master-chef Susan.....



......en de onvoorwaardelijke steun van de bemanningsleden Catherine, Edith, Bernard en Herman, zijn we die week al met al nog goed doorgesparteld. Als jullie ook eens een 20+ ton zeiljacht veilig willen ankeren zonder de motor te gebruiken en zonder brokken te maken, kunnen jullie vanaf nu alvast op een van hen beroep doen: zij weten er ondertussen alles van! .





....wordt vervolgd....

Goedkoop vliegen

Beste bloglezer,

Het is weeral bijna zomer, hoewel daar in ons semi-gesplitste kikkerlandje nog niet heel veel van te merken is.
De Belgian Boat show ligt ondertussen al een maand achter ons en de inschrijvingen voor onze gekende Sporadentrips met de Quattordici gingen vlot over de toonbank. Vooral het nieuwe gegeven, dat je vanaf april met Ryan Air twee keer per week naar Volos kan vliegen, heeft er toe bijgedragen dat vele belangstellenden ter plekke de knoop doorhakten.



Van 2 tot 9 april ga ik zelf die nieuwe vlucht van Ryan Air naar Volos eens uitproberen. ( voor 80 euro heen en weer). De Pileon ontwaakt dan stilaan uit zijn winterslaap en ik kijk er al naar uit om mijn Griekse en pseudo-griekse (Duitse, Nederlandse, Engelse ) vrienden nog eens terug te zien na 6 maanden afwezigheid. Bovendien kan ik dan ook zelf eens het traject tussen de luchthaven en de vertrekplaats van de ferryboot verkennen en eventuele wolfijzers en schietgeweren ontmijnen.


Quattordici heeft ook wat ltc nodig (love and tender care) en begin april is een goed tijdstip om er aan te beginnen.


Mochten jullie ook nog moeten beginnen aan de vakantieplanning: er zijn nog wel wat plaatsen vrij aan boord deze zomer. Bel of mail naar ondergetekende en misschien zien we elkaar wel terug aan boord van de “Q”. Indien niet, wens ik jullie alvast een sprankelende lente toe.

Your captain

Sint Maarten/Saint Martin januari 2011

Beste bloglezer,

Na een paar maanden Caraiben word het hoog tijd om een update te schrijven op deze onvolprezen blog.
Ik zal wel wat ouderwets zijn want tegenwoordig gebeurt alles op facebook natuurlijk, maar beschouw deze regels dan maar als leesvoer voor een select publiek.
Genoeg inleiding!
We zijn dus vertrokken in Las Palmas op 21 november, samen met nog zo´n 249 andere boten en bootjes, waaronder een 6 tal Belgen. De overtocht is zonder grote moeilijkheden verlopen, maar rimpelloos kan je zo´n reis niet echt noemen. Als de passaatwind gedurende een paar dagen goed doorblaast met zo´n 25 tot 30 knopen, worden er serieuze gaten geslagen in het wegdek van de atlantische oceaan. En dat zal je natuurlijk geweten hebben als je op een notedopje (sorry Frank, het is 47 voet, maar toch een notedopje) overeind probeert te blijven.
Veel volk kom je daar ook niet tegen onderweg. Maar alhoewel we dagen na mekaar alleen over de oceaan schenen te zwalpen, kwamen we toch nog af en toe een ander zeiljacht tegen, zoals hier de "hydrocarbon", die ook onderweg was naar Saint Lucia.


Al met al hebben we er 20 dagen over gedaan om van Las Palmas tot in Saint Lucia te geraken. Geen wereldrecord dus, maar dat lag niet alleen aan ons maar ook aan het feit dat er tijdens de eerste twee derden van de overtocht te weinig wind was op de normale noorderbreedtes, en we noodgedwongen diep naar het zuiden moesten afzakken om onze noordoostpassaat op te pikken. Op een bepaald moment lagen we zelfs al op een koers om er ergens op een of ander Braziliaans strand aan te spoelen. De laatste week hebben we dat kunnen goedmaken en zijn we met een (relatieve) sneltreinvaart Saint Lucia tegemoet gesneld.
Af en toe kregen we ook eens een blinde passagier aan boord onder de vorm van een vliegende vis. het exemplaar hieronder hebben we teruggevonden in mijn bed in het vooronder. Het luik was blijven openstaan en onze flying fish had van mijn afwezigheid gebruik gemaakt om via dat luik in mijn bed te gaan liggen. Close encounters of the third kind!



Echt veel eten heb je daar niet aan, aan zo'n vliegende vis, dus als we echt wilden overleven op hetgeen de oceaan ons te bieden had, moesten we zelf aktief aan de slag gaan. Frank is wat vissen betreft goed uitgerust en dank zij het professionele materiaal (en een dosis geluk zeker) hebben we ons steentje bijgedragen tot het leegvissen van de oceanen. Maar, beste bloglezer, wees niet ongerust: het is bij een paar exemplaren gebleven. We hebben het zelfs gepresteerd om enige Bonito's -kleine tonijnen- terug te zetten omdat we geen zin hadden in tonijn die dag! De dorade op de foto had niet zoveel geluk: die hebben we een kopje kleiner gemaakt en, eens bereid "a la facon de Susanne", met veel smaak naar binnen gespeeld.



De andere Belgische deelnemers hebben het er allemaal goed van afgebracht en de aankomst (met weliswaar verschillende dagen interval) werd duchtig gevierd en doorgespoeld met Caribs en Rhum and Cokes. Met deze dus nogmaals de groeten aan de mannen (geen vrouwen!) van de Scampi en de Lola die al dat Carraibisch geweld met de glimlach hebben doorstaan en overleefd.





Ondertussen liggen de festiviteiten in Saint Lucia ook weer meer dan een maand achter ons en het lijkt wel alsof er in die tussentijd niets is gebeurd. Da´s natuurlijk niet helemaal waar, want ondertussen hebben we er toch al een tochtje naar het noorden opzitten, en zijn de eilanden Martiniique, Les Saints, Guadeloupe, Antigua, Saint Kitts, Nevis, Saint Barth en Sint Maarten de revue gepasseerd.

Voor de geinteresseerden voeg ik hier nog een paar snapshots toe van bekende en indrukwekkende drijvende gevaarten, waarvan de A (van Ambramovitch) de show toch wel heeft gestolen. Toen we hem passeerden (in het mondaine Saint Barths, het Knokke van de Carraiben) was ondere andere Demi Moore daar aan boord. Dat werd ons toch verteld want ik heb ze noch op de A noch op onze Moving mogen begroeten...
Dat andere gevaarte is de Maltese Falcon, het grootste zeiljacht ter wereld. Die was even aan het uitrusten in Falmouth harbour in Antigua. Je kan het jacht in detail bekijken op http://twistedsifter.com/2010/01/maltese-falcon-worlds-largest-sailing-yacht/
Van groot naar klein dan maar: aan onze steiger in Simpson Bay lagune, waar we ondertussen aangeland zijn ligt ook het bootje van de jongste oceaanvaarster ooit, de ondertussen overal bekende Laura Dekkers. Al een ganse week neem ik me voor om een fotootje van haar en de boot te nemen maar nu is ze deze morgenvroeg toch wel vertrokken zeker! Je moet me dan maar op mijn woord geloven...


Morgen zetten we koers naar de BVI (de Maagdeneilanden voor de puristen).
En daarna is er weer de Belgian Boat Show in Gent. De plicht roept mij daarheen en dus hoop ik u, best bloglezer, de rest van mijn avonturen daar peroonlijk te kunnen vertellen.

Paul
Simpson Bay Lagoon
Sint Maarten

Carribean... here we come again

Jawel, de kogel is door de kerk! Binnenkort verwissel ik mijn kortstondig verblijf in het onovertroffen Blankenberge (waar ik sinds een dag of 7 terug ben aangespoeld) voor een ietwat langer –en hopelijk avontuurlijker- bestaan in de Carribean.
Het wordt een beetje een “terug van weggeweest” , want de trouwe bloglezers onder jullie weten dat ik daar van 1997 tot 2001 al eens heb rondgezeild aan boord van de “Nidri”
Nu wordt het dus een nieuw avontuur aan boord van een gloednieuwe Wauqieez deksaloon 47 (zie de details op: http://www.wauquiez.com/EN/gammes/pilot-saloon-47/pilot-saloon-47.aspx ).



Met dit supermoderne yacht van Frank Lambrechts doen we mee aan de ARC 2010 (samen met 249 andere boten, dus niet geen echt uniek experiment), met vertrek op 21 november uit Las Palmas op Gran Canaria en aankomst in St Lucia in de Caribbean.
En dan nu het goede nieuws voor u, geachte Blog-lezer : vanaf 18 december kunnen jullie het schip komen vervoegen voor een tochtje Carribean! Laat u dus maar eens lekker verwennen aan boord van de MOVING. Surf voor meer details over schip, bemanning en reisschema naar de website van nidriyachting (http://www.nidriglobalsailing.com )
want “ I will say this only once, listen very carefully”.
Het allerbeste voor de herfstmaanden die voor ons liggen en wie weet tot in de Caribbean deze winter.

Uw schipper

Zomer 2010Susan onder de Griekse zon

Nog eens een nieuw berichtje op de blog! De zomer van 2010 loopt ondertussen al op zijn eind (hoewel september hier in Griekenland een echte “indian summer” maand is), en het is dus hoog tijd om jullie iets te laten weten.
Waarschijnlijk hebben de meesten het al opgegeven om nog eens naar de “Q” te surfen voor recente berichten, maar de aanhouder wint en in extremis is hier dan toch nog wat nieuws.


veel volk aan boord van "Q"



De crisis in Griekenland heeft zijn sporen nagelaten, maar toch was het nog gezellig druk in Skiathos tijdens de voorbije maanden. (zie foto hierboven!)
Vooral tijdens de maand augustus was er hier blijkbaar geen vuiltje aan de lucht. De “Q” passagiers hebben gelukkig geen last gehad van stakingen of vertragingen, en de zon heeft er zich helemaal niets van aangetrokken. Het was dus met andere woorden een heel geslaagde zomer, met een stralend blauwe lucht en voldoende wind om Q doorheen de Sporaden te loodsen met ongeziene snelheden.


Speedy Gonzales

Daar waar we met de goede oude Nidri een gemiddelde van 6 a 7 knopen konden klokken, komen we met de Q regelmatig boven de 9 knopen uit en kunnen we menige Bavaria of Beneteau of Jeanneau de (fraaie) spiegel van de Q laten zien.
Niet dat we het enkel van de snelheid moeten hebben, maar het is toch plezant als je af en toe eens kan zeggen “kijk daar, een boei, zullen we ze eens voorbijsteken?” Het gaat dan meestal over een Ba... of een Be... in een kleinere uitvoering dan Q, en, toegegeven, het is een beetje kinderachtig, maar we zijn op vakantie en mogen we toch al eens een beetje spelen he?



Gezondheid aan boord: fruit of the loom


De zomer is rimpelloos voorbijgegleden en binnenkort laten we Skiathos en Skopelos en Alonissos en Skantzoura en Kyra Panagia en Pondikonisi edm achter ons om ze te laten bekomen van al die bezoeken van de voorbije maanden.

Wil je daar toch nog naartoe vooraleer we definief afscheid nemen voor dit jaar: er zijn nog een paar plaatsen beschikbaar op onze laatste reis, van 13 tot 20 september, dus als je (heel) snel bent kan je er nog bij zijn! Bel mij op 0030 6974899875 voor meer info.

En nog wat nieuws heet van de naald: de aanwerving van een nieuw bemanningslid voor "Quattordici" dat luistert naar de naam... Koffie! Haar naam klinkt een beetje exotisch, en dat is niet toevallig. Koffie heeft de kleur van .. koffie (met een vleugje melk), ze is jong en dartel, trekt zich niet veel aan van de hierarchie aan boord, is vriendelijk tegen elke passagier en buurman en heeft zich voorgenomen om een vaste plaats aan boord te verwerven!

Koffie!!


En dan is er natuurlijk ook nog komende winter. Binnenkort kan je daar meer over lezen op de website van Nidiglobalsailing (die dringend moet worden aangepast!), maar toch alvast dit: ondergetekende zeilt - al dan niet met koffie – in het najaar de Atlantische Oceaan over van Las Palmas naar Saint Lucia in de Caraiben, aan boord van de splinternieuwe Wauqiez 47 deck saloon van Frank Lambrechts. Mochten jullie geinteresseerd zijn om tijdens de maanden januari of februari een weekje zon op te zoeken aldaar, laat het mij weten en we zien of we iets kunnen regelen. Informeel, maar zeker zo goed!
Tot binnenkort op de Q blog.